0301

⬢⬢⬢

ตอนที่ 301 แม้ชีพนี้ยังมิวายวาง ไฉนร่างบางดั่งแผ่นกระดาษ

ความรู้สึกฉีกขาดของห้วงว่างหยุดลงแล้ว

มือข้างนั้นที่กุมนางไว้เนิ่นนานพลันปล่อยออก ซูฉางอันร่วงดิ่งลงมาช่วงหนึ่ง แผ่นหลังกระแทกลงบนพื้นผิวแข็งกระด้างบางอย่าง

คือผืนดิน ดินโคลนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายพฤกษาชุ่มชื้น

ซูฉางอันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างรุนแรง

อากาศเย็นเยียบไหลบ่าเข้าสู่อก มิใช่ปราณมรณะที่เจือกลิ่นสนิมเหล็กและเศษเสี้ยวกฎเกณฑ์ผุพังเช่นในก้นเหว แต่เป็นอากาศที่แฝงความหวานชื่นบริสุทธิ์

นางลืมตาขึ้น

แสงตะวันสาดกระทบลงมา

มิใช่แสงจ้าบาดตาที่แฝงแรงกดดันแห่งกฎเกณฑ์ แต่เป็นแสงอาทิตย์อันแสนธรรมดา ลอดผ่านช่องว่างของเรือนยอดไม้เหนือศีรษะ ตกกระทบลงบนใบหน้า อบอุ่นยิ่ง