0296

⬢⬢⬢

ตอนที่ 296 นิ้วหักไขกระดูกพังมินำพา กระบี่ก้องร่ำโลหิตสะกดสะเทิ้นฟ้าดิน

หางที่สามของซูฉางอันวางเฉินเสวียนลงบนโขดหินตรงปากถ้ำหินงอกหินย้อยอย่างแผ่วเบา

ผิวโขดหินหยาบกร้านระคายผิว เต็มไปด้วยเม็ดทรายละเอียด ทั้งยังเกรอะกรังด้วยคราบโลหิตแห้งกรังสีแดงคล้ำ

หางหดกลับไป

ซูฉางอันหมุนกาย ชายอาภรณ์สีชาดปัดผ่านผืนดิน พัดพากระแสลมแผ่วเบาระลอกหนึ่ง

เฉินเสวียนพิงอยู่กับโขดหิน

กระดูกสันหลังหักสะบั้น ตั้งแต่ใต้ทรวงอกลงไปสูญเสียความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ศีรษะของเขาทำได้เพียงเอียงไปด้านหนึ่ง สายตาจับจ้องแผ่นหลังของซูฉางอันแนบแน่นไม่คลาดสายตา

มือซ้ายของเขาวางพาดอยู่ตรงขอบหิน นั่นคือมือข้างที่เพิ่งคว้าแขนเสื้อของซูฉางอันไว้แน่นเมื่อครู่

ออกแรง