0294

⬢⬢⬢

ตอนที่ 294 ผนังหินสดับลมหายใจรวยริน ทะเลจิตสะเทือนดั่งอัสนีบาต

แสงสีแดงเข้มแผ่ลามจากโคนหางที่เจ็ดไปจนจรดปลายหาง

มือซ้ายของซูฉางอันแนบแน่นอยู่บนผนังหินสีดำสนิท

ภายในหลุมเนื้ออันน่าสะพรึงกลัวกลางฝ่ามือ โลหิตสดยังคงซึมทะลักออกมา ชั่วพริบตาที่หยาดโลหิตสัมผัสกับอักขระโซ่ตรวน มันมิได้ถูกดีดสะท้อนกลับ และมิได้ถูกเผาไหม้แต่อย่างใด

ผนังหินดูดซับมันเข้าไป

อย่างตะกละตะกลาม อย่างไร้สุ้มเสียง ดั่งสุนัขแก่ที่กระหายน้ำมานานถึง 3,000 ปีได้ลิ้มเลียน้ำหยดแรก

คราบสีดำที่เหือดแห้งมานานถึง 3,000 ปีในร่องอักขระเริ่มคลายตัว โลหิตจากฝ่ามือของซูฉางอันไหลรินไปตามร่องทุกทิศทุกทาง เข้าไปเติมเต็มทุกรอยเส้นที่แห้งเหี่ยวไร้ชีวิต

แสงสีแดงเข้มสายนั้นไหลย้อนกลับมาจากหางที่เจ็ด ไหลทะลักผ่านชีพจรแขนเข้าสู่บาดแผลบนฝ่ามือ

สีของโลหิตแปรเปลี่ยนไป