0291

⬢⬢⬢

ตอนที่ 291 หางจิ้งจอกคาบเหมันต์กระดูกแห้งกรัง ราตรีเนิ่นนานฉางอันมิอาจรั้ง

รอยแยกบนผืนดินยังคงฉีกกว้างออกไปเรื่อย ๆ

เศษอิฐร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งลึก ส่งเสียงสะท้อนก้องว่างเปล่า เสาแสงสีแดงเข้มพวยพุ่งทะลักออกมาตามรอยแยก แผดเผาเพดานโค้งที่พังทลายไปครึ่งหนึ่งจนดูราวกับก้อนเหล็กเผาไฟ เปล่งประกายแสงโลหิตที่บาดตาชวนสะพรึง

หางที่เจ็ดของซูฉางอันคุ้มคลั่งไปแล้ว

มันมิได้อยู่ใต้การควบคุมของนาง หางฟาดสะบัดขึ้นลงไปมาอยู่ด้านหลัง ขนลุกชัน แสงสีแดงเข้มตรงปลายหางพุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง ทุกคราที่มันพุ่งวาบ กระดูกสันหลังของนางคล้ายกับถูกค้อนหนักหน่วงฟาดเข้าใส่อย่างจัง

มิใช่ว่านางเจ็บปวด

แต่เป็นค่าตอบแทนของการ ‘ยืมร่าง’

โซ่ตรวนร้อยทะลุซี่โครง อักขระยันต์ประทับลึกลงในกระดูกสันหลัง โซ่เหล็กหลายร้อยเส้นรัดแน่นขึ้นพร้อมกัน ดึงกระดูกออกไปตรง ๆ จนข้อต่อหลุด ดึงจนเส้นเอ็นฉีกขาด

ซูฉางอันงอตัวขึ้นมาในทันที