0287

⬢⬢⬢

ตอนที่ 287 ซากร่างบ่อร้างจุดประกายเถ้าถ่าน แสงสีชาดเพียงเศษเสี้ยวต้านหมื่นจวิน

ชั่วพริบตาที่พื้นดินระเบิดออก สองเท้าของซูฉางอันก็ลอยพ้นจากพื้นแล้ว

มิใช่ตัวนางกระโดดขึ้นเอง ทว่าเป็นเรี่ยวแรงที่ฝ่ามือข้างนั้นของเฉินเต้าหลินกดทับลงมา บดขยี้แผ่นศิลาปูพื้นใต้ฝ่าเท้านางจนแหลกละเอียดเป็นผงธุลีโดยตรง คลื่นลมสะท้อนกลับซัดร่างนางลอยกระเด็นออกไปไกลถึงสามจั้ง

ซูฉางอันพลิกกายกลางเวหา เก้าหางแผ่ขยายออกอย่างบ้าคลั่งเพื่อทรงกายให้มั่นคง ชั่วขณะที่แตะพื้น ส้นเท้าฝังลึกลงไปในเศษหินอย่างแรง สองขาตั้งแต่หัวเข่าจรดข้อเท้าส่งทอดความปวดเมื่อยแปลบปลาบเข้ามาอย่างถี่ยิบ

นี่มิใช่การต่อสู้

นี่คือการบดขยี้

โคนลิ้นของซูฉางอันผุดรสคาวหวานสายหนึ่งขึ้นมา นางกลืนมันกลับลงไป จะกระอักออกมามิได้ หากกระอักออกมาย่อมเท่ากับแสดงความอ่อนแอ

ฝ่ามือของเฉินเต้าหลินยังคงค้างอยู่กลางเวหา ห้านิ้วมิได้หุบเข้า เขามองท่าทางตอนลงสู่พื้นของซูฉางอันพลางเอียงศีรษะเล็กน้อย

“วิชาตัวเบาไม่เลว”