0253

⬢⬢⬢

ตอนที่ 253 ซูฉางอัน: ลูกที่ข้าเลี้ยงมา ต่อให้เป็นหมาบ้าก็ต้องเป็นตัวที่แกร่งที่สุด

สายลมแห่งหุบเขาตัดวิญญาณสงบนิ่งลงแล้ว เหลือเพียงกลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งเข้มข้นที่ยังมิจางหาย

นิ้วมือของเฉินเสวียนกุมแน่นอยู่บนจุดชีพจรข้อมือของซูฉางอัน ชีพจรที่เต้นตุบอยู่ใต้ปลายนิ้วนั้นทั้งทรงพลังและอบอุ่น

ประกายสีแดงชาดที่ราวกับจะกลืนกินผู้คนในแววตาของเขาในที่สุดก็ค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสงบราบเรียบที่ผิดแปลกไปจากธรรมดา

เพลงกระบี่เมื่อครู่ฟาดฟันตราประทับของบรรพชนตระกูลจีจนแหลกสลาย ทั้งยังสูบผลาญพลังวิญญาณในกายเขาไปเกินกว่าครึ่ง

ยามนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือด ทว่าร่างยังคงยืนตระหง่านดั่งต้นสน ขวางอยู่เบื้องหน้าของซูฉางอัน บดบังสายลมหนาวเหน็บทั้งมวลที่พัดมาจากปากหุบเขาไว้ให้นาง

ซูฉางอันมองดูชายหนุ่มเบื้องหน้าที่สูงกว่าตนเองหนึ่งช่วงศีรษะ พลางลอบทอดถอนใจในอก

เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ หวาดกลัวจนเสียขวัญเข้าจริง ๆ แล้ว

“จับพอหรือยัง” ซูฉางอันขยับข้อมือที่ถูกบีบจนซีดขาว กล่าวอย่างหงุดหงิด “หากยังไม่ปล่อยมือ มือข้างนี้คงต้องพิการแล้ว”