0173

⬢⬢⬢

ตอนที่ 173 ถ้ำสวรรค์ซ่อนแดนเซียน โครงกระดูกแห้งกรังหาใช่คน

ปากถ้ำลึกล้ำมืดมิด ยามแรกแคบยิ่งนัก พอให้คนผ่านได้เพียงคนเดียว

เส้นทางใต้ฝ่าเท้ามิได้ปูด้วยดิน หากแต่เป็นหินหยกอบอุ่นนวลตาชนิดหนึ่ง เหยียบย่ำลงไปไร้ซึ่งสุ้มเสียงแม้เพียงนิด กลับมีกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาจากฝ่าเท้า

กู้เซียงเดินอยู่หน้าสุด มือหนึ่งกดด้ามกระบี่ มือหนึ่งกุมมือซูชิงไว้แน่น

มือของซูชิงเย็นเฉียบยิ่งนัก แม้จะมีบุปผารวมวิญญาณเกื้อหนุน กายาดวงจิตก็ยังคงเป็นกายาดวงจิต ในทางเดินอันมืดสลัวแห่งนี้จึงดูบอบบางอยู่บ้าง

กู้เซียงจึงถ่ายทอดปราณเฮ่าเหรินข้ามไปส่วนหนึ่ง เพื่อสร้างความอบอุ่นให้แก่ฝ่ามือของนาง

ภูตดินหดหัวหดคอเดินตามอยู่ด้านหลัง กรงเล็บทั้งสองข้างยึดชายเสื้อของกู้เซียงไว้แน่น ตาเมล็ดถั่วเขียวกลอกกลิ้งไปมาในความมืด ด้วยกลัวว่าจะมีสัตว์ประหลาดกินคนโผล่ออกมาจากมุมใดมุมหนึ่ง

หลี่ชิงเกอกับคนไร้หน้าเดินอยู่รั้งท้าย เสียงฝีเท้าแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ยังต้องเดินไปอีกนานเท่าใด” ซูชิงเอ่ยปากถาม น้ำเสียงสะท้อนก้องในทางเดิน แฝงความเย็นชาไว้หลายส่วน