0169

⬢⬢⬢

ตอนที่ 169 ภูตดินชี้ทางได้กลิ่นหอมประหลาด อัครมหาเสนาบดีส่งสารสะเทือนนครเทพ

ยามสนธยาแผ่คลุมรอบทิศ ลมบนทุ่งรกร้างยิ่งทวีความหนาวเหน็บเสียดกระดูก

อาชาทมิฬควบตะบึงไปข้างหน้าอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย กีบเท้าย่ำทำลายเศษหญ้าแห้งกรอบจนแหลกละเอียด ตลบฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปตลอดทาง

กู้เซียงโอบกอดซูชิงไว้ในอ้อมอก มือหนึ่งกระตุกสายบังเหียน อีกมือหนึ่งกดเงาร่างสีเทาที่กำลังสั่นสะท้านอยู่หน้าอานม้าเอาไว้

ภูตดินถูกแรงกระแทกกระดอนจนมึนงงตาลายไปหมด ดวงตาเม็ดถั่วเขียวทั้งสองข้างเหลือกขาว ปากก็ส่งเสียงครวญครางขอความเมตตาไม่หยุด

“ทวย... ท่านผู้สูงส่ง ช้าลงหน่อยขอรับ ช้าลงหน่อย ผู้น้อยจะอาเจียนเอาน้ำดีออกมาอยู่แล้ว”

กู้เซียงมิได้สนใจ ทว่ากลับเป็นซูชิงที่ยื่นนิ้วมือเรียวออกมาหนึ่งนิ้ว จิ้มลงบนหน้าผากโล้นเลี่ยนของภูตดิน

“อาเจียนออกมาก็กลืนกลับเข้าไปเสีย” ซูชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มพราย “หากบังอาจทำเสื้อคลุมของกู้เซียงเปรอะเปื้อน ข้าจะจับเจ้าฝังกลบลงดิน เลี้ยงเป็นหลัวปั่วเสียเลย”