0170

⬢⬢⬢

ตอนที่ 170 พักแรมกลางพงไพรสนทนาพืชผล อาภรณ์แดงเติมกำยานเคียงข้างท่านเดินทาง

ยิ่งมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ภูมิประเทศก็ยิ่งทวีความขรุขระคดเคี้ยว

หินระเกะระกะตั้งตระหง่านดั่งอสูรกายดุร้าย กางกรงเล็บอ้าปากคำรามอยู่ท่ามกลางรัตติกาล

ม้าดำเริ่มกระวนกระวาย พ่นลมหายใจฟิดฟัดถี่รัว กีบเท้าตะกุยแผ่นหินจนเกิดประกายไฟ

กู้เซียงดึงสายบังเหียน หยุดม้าลงใต้ชะง่อนหินผุกร่อนขนาดมหึมา

“ไม่อาจไปต่อได้แล้ว” กู้เซียงแหงนมองท้องฟ้า “ม้าทนไม่ไหว ไอหยินที่นี่หนักหน่วงเกินไป หากฝืนเดินหน้าต่อไป ม้าจะตื่นตระหนก”

ซูชิงโผล่ศีรษะออกมาจากอ้อมอกเขา กวาดสายตามองไปรอบ ๆ

“ที่นี่อยู่ห่างจากหุบเขาผีร่ำไห้อีกไกลเท่าใด”

ภูตดินไถลตัวลงจากอานม้า นั่งแปะลงบนพื้น หอบหายใจคำโต