0167

⬢⬢⬢

ตอนที่ 167 เสาะรอยเก่าหน้าเนินศิลาอลเวง จำแนกรอยมารในเสียงหงส์ขาดสาย

สายลมสารทพัดม้วนใบไม้แห้ง หมุนคว้างเป็นเกลียวอยู่บนถนนทางการ

อาชาทมิฬควบตะบึงสี่กีบเหยียบย่ำ ตลบฝุ่นควันคลุ้งตลอดยาวทาง

กู้เซียงมือหนึ่งรั้งสายบังเหียน มือหนึ่งกดกระบี่ยาวข้างเอว สายตาจับจ้องตรงไปเบื้องหน้า ใบหน้าของเขาตึงเครียดอย่างยิ่ง มุมปากเม้มสนิทเป็นเส้นตรง นั่นคือสีหน้าอันเคยชินยามที่เขาเข่นฆ่าผู้คนในท้องพระโรง

จี้หยกลายมังกรข้างเอวกระทบกับฝักกระบี่เป็นจังหวะตามแรงกระเพื่อมบนหลังม้า ส่งเสียงกังวานใส

เสี้ยวดวงจิตแยกของซูชิงอาศัยอยู่ในจี้หยก โยกคลอนตามแรงกระแทกจนเวียนศีรษะอยู่บ้าง

นางลองส่งกระแสเสียง “กู้เซียง ช้าหน่อย”

กู้เซียงหาได้ชะลอความเร็วไม่ เพียงตอบกลับมาคำเดียวว่า “รีบ”

ซูชิงเบะปาก