0166

⬢⬢⬢

ตอนที่ 166 เงาหงส์เหินไร้ที่ค้นพบ จันทร์เหน็บหนาวเดียวดายกลางขุนเขา

หลี่ชิงเกอจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว เสียงเกือกม้าดังก้องในพงไพรอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะถูกสายลมพัดกระจายหายไป

เนินร่วงหงส์กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครา

ตะวันลอยเด่นแล้วคล้อยลับ ใบต้นอูถงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองไปหลายใบ

กู้เซียงเช็ดแผ่นหินชิงสือแผ่นนั้นจนขึ้นเงาวับ ทุกเช้าตรู่ เขาจะนั่งตรวจฎีกาที่ส่งมาจากนครเทพ ณ ที่แห่งนั้น

โจรหัวโล้นยามนี้กลายเป็นคนส่งสารเต็มตัว วิ่งรอกระหว่างนอกพงไพรกับสถานีม้าเร็วนครเทพทุกเมื่อเชื่อวัน เหนื่อยล้าจนกล้ามเนื้อน่องกระตุกเป็นตะคริว ทว่ากลับมิกล้าบ่นพึมพำแม้เพียงครึ่งคำ

อย่างไรเสียท่านผู้นั้นก็เป็นถึงอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก เพียงขยับปลายนิ้วก็สามารถบดขยี้พวกมดปลวกเช่นพวกเขาให้แหลกลาญได้แล้ว

ซูชิงถูกกักขังอยู่ภายในม่านพลังอย่างเบื่อหน่ายไร้สิ่งทำ

นางเปลือยเท้าเหยียบย่ำลงบนกองใบไม้ร่วงอันหนาทึบ กระดิ่งเงินตรงข้อเท้ามิได้ส่งเสียงกังวาน นั่นเป็นเพราะกู้เซียงเกรงว่าจะรบกวนการนอนของนาง จึงจงใจใช้เศษผ้าพันเอาไว้