0156

⬢⬢⬢

ตอนที่ 156 หลุนอวี่ปรากฏอีกครา โจรกลุ่มนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว

ลมราตรีพัดพาใบไม้แห้ง หมุนวนเป็นเกลียวอยู่ภายในผืนป่า

กู้เซียงก้าวย่างอย่างเชื่องช้า

ดินใต้ฝ่าเท้าค่อนข้างชื้นแฉะและอ่อนนุ่ม ปะปนด้วยกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อย นั่นคือกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของบริเวณรอบนอกเนินร่วงหงส์

เมื่อสามร้อยปีก่อนคราที่หงส์เพลิงร่วงหล่น แม้ว่าอัคคีแท้จะหดรั้งไว้ภายใน ทว่าแดนดินผืนนี้สุดท้ายก็ยังแปดเปื้อนไปด้วยปราณมรณะอยู่บ้าง หญ้าและต้นไม้ทั่วไปจึงเติบโตอย่างบิดเบี้ยว แม้กระทั่งสายลมในป่าก็ยังแฝงเร้นด้วยความเย็นเยียบยะเยือก

เขามิได้รีบร้อนลงมือ

ในฐานะอัครมหาเสนาบดีแห่งต้าโจว อีกทั้งยังเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของกองปราบมาร การคิดจะสืบหากลุ่มโจรลักเล็กขโมยน้อยที่เร่ร่อนพเนจร ย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นอันใดเลย

ตั้งแต่ชั่วขณะที่ก้าวเท้าออกจากหมู่บ้าน ปราณเฮ่าเหรินอันแผ่วเบาจนยากจะสังเกตเห็นหลายสายก็ได้ไหลเวียนออกไปตามชีพจรปฐพีแล้ว

เพียงชั่วเวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชา ความเคลื่อนไหวอันน้อยนิดในส่วนลึกของผืนป่าก็ตกเข้าสู่โสตประสาทของเขาทั้งหมด