0153

⬢⬢⬢

ตอนที่ 153 ดอกไม้ไฟเต็มเมืองไร้คนแล นั่งเดียวดายบนหอสูงคะนึงถึงโฉมสะคราญ

หิมะในนครเทพตกหนักยิ่งนัก

เกล็ดหิมะดุจขนนกห่านทับถมลงบนกำแพงวังสีชาด ห่อหุ้มเมืองเอกอันเกรียงไกรที่สุดของเผ่ามนุษย์แห่งนี้ไว้ในม่านสีขาวอันเยือกเย็นยะเยือก

ภายในโถงบริหารราชการ ท่อความร้อนใต้พื้นเผาผลาญจนร้อนระอุ

กู้เซียงนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์ม่วงตัวใหญ่ ฎีกาที่กองพะเนินอยู่ข้างมือสูงชันดั่งขุนเขา

เขาสวมชุดคลุมสีม่วง คาดสายรัดเอวหยก ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมด้วยกลิ่นอายบัณฑิตอันอ่อนเยาว์ บัดนี้ถูกกาลเวลาและอำนาจเกลาจนคมคายชัดเจน

ท่าทีเนิบนาบอ่อนโยนระหว่างคิ้วมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความสงบนิ่งและน่าเกรงขามจนผู้คนไม่กล้าสบตา

“ภัยอสูรแดนเหนือสงบลงแล้ว กองปราบมารขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต คิดจะฝังทั้งเป็นฝูงอสูรทั้ง 3,000 ตนนั้นขอรับ”

พู่กันชาดในมือของกู้เซียงมิได้หยุดลง มิแม้แต่จะเงยศีรษะขึ้น น้ำเสียงเย็นชาดุจหิมะด้านนอก “อนุมัติ อสูรหากกินมนุษย์ มนุษย์ย่อมต้องฆ่ามัน ผ่าเอาแก่นอสูรออกมา ส่งไปกรมพระคลังเพื่อเติมเต็มท้องพระคลัง ขนและหนังปูนบำเหน็จแก่เหล่าทหารหาญที่รักษาชายแดนแดนเหนือไว้กันหนาว”