0152

⬢⬢⬢

ตอนที่ 152 หยดโลหิตคืนชีพหวนสู่โลกหล้า ฝันเก่าคนคุ้นเคยป่วนสายธารใจ

ลมหนาวแห่งแดนเหนือมิอาจพัดผ่านเข้ามายังถ้ำอันเงียบสงัดไร้ชีวิตชีวาใต้ห้วงเหวลึกหมื่นจั้งแห่งนี้ได้

ซูฉางอันนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงศิลาอันเย็นเฉียบ เปลวอัคคีแท้หงส์เพลิงสีแดงชาดตรงปลายนิ้วเพิ่งจะมอดดับลง

นางผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด แรงกดกึ่งจักรพรรดิที่วนเวียนอยู่รอบกายค่อย ๆ หดรั้งกลับคืนสู่ร่าง

โซ่สำริดทั้งห้าเส้นนั้นทอดตัวนิ่งสงบอยู่บนพื้น อักขระยันต์ที่เวียนว่ายอยู่เบื้องบนหม่นแสงลงไปมากเมื่อเทียบกับสามเดือนก่อน

วันเวลาผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่ายอยู่บ้าง

นอกจากการบำเพ็ญแล้ว ก็มีเพียงการหลับนอน

เพียงแต่บางคราวยามตื่นจากฝันกลางดึก มักรู้สึกว่าในใจว่างเปล่าโหวงเหวง คล้ายกับขาดสิ่งใดไป

คงเป็นเพราะขาดแมวตัวที่ชอบมาคลอเคลียข้างขาของนาง หรืออาจเป็นเพราะขาดเจ้าคนทึ่มที่เคยวาดคิ้วให้นางในยามเช้าตรู่ผู้นั้น