0145

⬢⬢⬢

ตอนที่ 145 สำคัญผิดว่าสามปีเป็นเก้าวัน โลกมนุษย์ไร้สิ้นเซียนอาภรณ์ขาว (เพิ่มตอนพิเศษตอนที่สาม)

สายลมเบื้องหน้าโถงหลิงเซียวสงบนิ่งลงแล้ว

ไป๋อินค้ำยันดาบ โลหิตไหลรินลงตามด้ามดาบ เติมเต็มร่องรอยต่อของกระเบื้องหยกขาวจนเปี่ยมล้น

เขาจ้องมองเทียนเผิง ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงประดุจกล่องสูบลมที่ฉีกขาด

“เพิ่งจะวันที่เก้าเท่านั้น”

ไป๋อินยื่นนิ้วมือสองนิ้วออกไป ปลายนิ้วยังคงสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยเกล็ดเลือดแห้งกรัง

“อาจารย์เคยกล่าวไว้ หนึ่งวันบนสวรรค์ หนึ่งปีบนโลกมนุษย์”

“ข้าอยู่ในแดนสุดประจิมมาเก้าปี”

“ตามกฎระเบียบแล้ว บนสวรรค์เพิ่งผ่านไปเพียงเก้าวัน”