0146

⬢⬢⬢

ตอนที่ 146 เงากว่างหานสะบั้นฤทัย ผิดถูกมิคิดโต้เถียง

บานพับประตูดังเอี๊ยดอ๊าด เสียดแทงแก้วหูชวนให้ขนพองสยองเกล้า

ภายในตำหนักกว่างหานไร้ซึ่งแสงประทีป มีเพียงแสงสลัวรางที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทาบลงบนเกล็ดน้ำค้างขาวโพลนทั่วพื้น

ไป๋อินยืนนิ่งอยู่หน้าประตู แทบเท้าของเขาคือแอ่งโลหิตที่หยาดหยดลงมาจากร่าง

เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ด้วยหวาดกลัวว่าลมหายใจเพียงเฮือกเดียวจะพัดพาเอาความเงียบสงัดอันเหน็บหนาวในโถงนี้ให้มลายหายไป

ณ กึ่งกลางห้องโถงใหญ่ มีร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่

ผู้นั้นสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ หันหลังให้บานประตูใหญ่ ในมือถือโคมพระราชวังที่ไร้แสงไฟดวงหนึ่ง

นิ้วมือของไป๋อินจิกลงบนกรอบประตูแน่นในฉับพลัน เล็บหักคาฝังลึกเข้าไปในเนื้อไม้

“เสี่ยวจิ่ว”