0144

⬢⬢⬢

ตอนที่ 144 ฟ้าและแดนมนุษย์ต่างมิรู้แจ้ง ฝันหนึ่งเก้าปีเล่าขานความอ้างว้าง

เทียนเผิงเดินอยู่ด้านหน้า

นางมิได้ขี่เมฆา ทั้งมิได้ใช้พลังอิทธิฤทธิ์วิชาย่นพสุธา เพียงย่ำไปบนแผ่นศิลาหยกขาวก้าวแล้วก้าวเล่ามุ่งหน้าลึกเข้าไปเช่นนั้น

เกราะเงินเสียดสีกันเป็นเสียงแผ่วเบาระหว่างก้าวเดิน ช่างฟังดูบาดหูเป็นพิเศษในวังวนที่เงียบสงัดดั่งป่าช้าแห่งนี้

ไป๋อินเดินตามอยู่ด้านหลัง

เขาลากดาบสามแฉกสองคมเล่มนั้น ปลายดาบกรีดลงบนพื้นเป็นรอยสีขาวเรียวยาวสายหนึ่ง

โลหิตไหลหยดลงตามขากางเกงของเขา ทุกย่างก้าวที่เดินไป ล้วนทิ้งรอยเท้าสีแดงคล้ำไว้รอยหนึ่ง

เหล่าทหารอสูรรอบด้านที่เดิมทีไอสังหารคุกรุ่น บัดนี้ต่างถอยร่นไปอยู่สองฟากฝั่งจนหมดสิ้น

พวกมันก้มศีรษะลง มิกล้ามองชายหนุ่มผู้มีลวดลายมารทั่วร่าง ยิ่งมิกล้ามองดาบดำที่ยังมีเลือดหยดหยาดเล่มนั้น