0129

⬢⬢⬢

ตอนที่ 129 อาภรณ์แพรพรรณอาหารเลิศรสเลี้ยงแขกผู้บอบบาง มองเพลิงไหม้ฝั่งตรงข้ามใจยากสงบ

ตำหนักเว่ยยาง

ที่นี่คือเขตต้องห้ามส่วนลึกที่สุดของราชสำนักอสูร ยามปกติแม้แต่แมลงวันสักตัวยังมิอาจบินรอดเข้ามา ทว่ายามนี้กลับคึกคักยิ่งนัก

นางกำนัลในชุดชาววังสีชมพูหลายสิบคน มือประคองถาด ก้มศีรษะลงต่ำ สับฝีเท้าอย่างเร่งรีบเดินขวักไขว่อยู่ในระเบียงทางเดิน

ของที่วางอยู่บนถาด ล้วนมิมีสิ่งใดมิใช่สมบัติฟ้าดินล้ำค่าที่โลกภายนอกยากจะได้พานพบ บัวหิมะหมื่นปีถูกเคี่ยวจนกลายเป็นโจ๊ก ผลจูพันปีถูกหั่นเป็นชิ้นบาง ซ้ำยังมีสุราทิพย์ที่แผ่กลิ่นอายปราณวิญญาณเข้มข้น บรรจุอยู่ในจอกแก้วไพฑูรย์โปร่งใส ส่องประกายจนชวนให้ตาพร่าพราย

ซูเสี่ยวจิ่วเอนกายพิงอยู่บนตั่งนุ่ม

ตั่งตัวนี้แกะสลักขึ้นจากหยกอุ่นทั้งชิ้น ด้านบนปูทับด้วยผ้านวมไหมหนอนหิมะหนานุ่ม เมื่อทอดกายนอนลงไปจึงราวกับจมดิ่งลงสู่กองเมฆา

ในมือของนางคีบผลองุ่นสีม่วงแวววาวไว้ผลหนึ่ง นั่นคือโพธิหยกม่วงที่ซีโจวนำมาถวาย คนธรรมดากินเพียงผลเดียวย่อมต่ออายุขัยได้ร้อยปี ผู้บำเพ็ญกินเข้าไปสามารถเพิ่มพูนตบะได้สิบปี

ทว่าสำหรับซูเสี่ยวจิ่วแล้ว นี่ก็เป็นเพียงผลไม้ดับกระหายลูกหนึ่งเท่านั้น