0127

⬢⬢⬢

ตอนที่ 127 กิ่งกุ้ยยากรั้งธารสวรรค์ พานพบคนเก่าก่อนมิทันจำ (เพิ่มตอนพิเศษตอนที่หนึ่ง)

ค่ำคืนแห่งราชสำนักอสูรเก้าสวรรค์มักมืดมิดและลึกล้ำเสมอ

ที่แห่งนี้ไร้ซึ่งดวงดารา มีเพียงจันทราเดียวดายที่แขวนเด่นอยู่กึ่งกลางเวหาตลอดกาล แสงขาวซีดสาดส่องลงบนกระเบื้องเคลือบไพฑูรย์ของพระราชวังอันทรุดโทรม สะท้อนไอเย็นเยียบยะเยือกออกมาสายหนึ่ง

เจวียนเหลียนถือไหดินเผาสีดำสองใบ เหยียบย่ำบันไดหินที่ปูด้วยเศษหยก ก้าวเดินขึ้นไปทีละก้าว

ฝีเท้าของเขาหนักอึ้งยิ่งนัก ทุกย่างก้าวที่ทิ้งน้ำหนักลงไป ล้วนแว่วเสียงสะท้อนทึบหนัก

เมื่อเดินมาถึงเบื้องหน้าตำหนักที่มีนามว่า “จวนธารสวรรค์” เขาก็หยุดฝีเท้า ยื่นมือผลักบานประตูใหญ่ที่สีหลุดลอกไปนานแล้วบานนั้นออก

“เอี๊ยด—”

เสียงแกนประตูหมุนเสียดสีฟังดูบาดแก้วหูเป็นพิเศษในยามราตรี

ภายในลานเรือนว่างเปล่ายิ่งนัก นอกจากต้นหวายเฒ่าที่ยืนต้นตายต้นหนึ่ง ก็เหลือเพียงสระน้ำที่ปกคลุมไปด้วยตะไคร่เขียวสระหนึ่งเท่านั้น