0126

⬢⬢⬢

ตอนที่ 126 เผาจิตพลีเพลิงสังเวยฟากฟ้า หลั่งน้ำตากลางบึงร้างลาพยัคฆ์โง่

กระบี่บินเล่มนั้นหยุดชะงักลงตรงเบื้องหน้าระหว่างคิ้วของซูเสี่ยวจิ่วเพียงสามนิ้ว

ไร้ซึ่งสรรพเสียงใด อาวุธวิญญาณระดับสูงที่แกร่งกล้าพอจะทะลวงแผ่นหินศิลาทองกลับแตกปริร้าวทีละนิ้ว กลายสภาพเป็นผงเหล็กกำมือหนึ่งร่วงกราวลงมา

ซูเสี่ยวจิ่วหาได้ปรายตามองผู้คุ้มกันประจำตระกูลที่ลงมือผู้นั้น และหาได้มองตี้ซื่อเทียนที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

นางเพียงก้มหน้าลง ทอดสายตามองร่างที่เนื้อหนังแหลกเหลวเป็นลิ่มเลือดอยู่ข้างเท้าตน

เจ้าเสือโง่ตัวนี้

จวบจนกระทั่งชั่วพริบตาเมื่อครู่ นางถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดตนเองจึงไม่อาจก้าวออกมาได้เสียที

ม่านอาคมที่ปิดผนึกปากถ้ำไว้สายนั้น มิใช่ม่านพลังอสูรธรรมดาสามัญ ทว่าเป็นเพราะไป๋อินได้ดึงเอาแก่นต้นกำเนิดแห่งแก่นอสูรของตนเองออกมาถึงครึ่งหนึ่ง เพื่อตรึงแน่นไว้ที่ปากถ้ำจนตายตัว

นอกเสียจากว่าเขาจะตาย หรือพ่ายแพ้จนหมดสิ้นสติสัมปชัญญะ มิเช่นนั้นม่านอาคมนั้นไม่มีวันเปิดออกได้เด็ดขาด