0122

⬢⬢⬢

ตอนที่ 122 วาดจิ้งจอกน้อยบนฝ่ามือ ชาตินี้เจ้าอย่าหวังว่าจะหนีพ้น

สายลมแห่งบึงเมฆฝันเปลี่ยนไปแล้ว

สายลมแผ่วเบาที่เดิมทีอบอวลด้วยละอองน้ำชุ่มชื้น บัดนี้กลับแห้งแล้งทั้งยังเหนียวเหนอะ พัดบาดผิวหน้าจนเจ็บแปลบ

ดงไม้อ้อไม่พลิ้วไหวลู่ลมอีกต่อไป ทว่ากลับคอตกไร้ชีวิตชีวาด้วยปราณมรณะ แม้แต่นกน้ำที่เคยส่งเสียงหนวกหูตลอดทั้งวันก็ยังหุบปากเงียบ หดหัวสั่นสะท้านอยู่ในส่วนลึกของรัง

เหนือท้องนภา ชั้นหมอกสีเทาสลัวสายหนึ่งรวมตัวกันอย่างเลือนราง กดต่ำลงมาอย่างยิ่ง คล้ายกับเพียงยื่นมือออกไปก็สัมผัสได้ถึงไอหมอกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ไป๋อินกระวนกระวายใจยิ่งนัก

เขาเดินวนไปเวียนมาอยู่ตรงปากถ้ำ เท้าเปลือยเปล่าย่ำลงบนเศษหิน เกิดเสียงดังกรอบแกรบ

นัยน์ตาคู่นั้นที่ยามปกติมักจะคอยมองตามซูเสี่ยวจิ่วอยู่เสมอ เวลานี้กลับกวาดมองท้องฟ้าเป็นระยะ ม่านตาหดเล็กลงจนเท่าปลายเข็ม ภายในลำคอสะกดเสียงคำรามต่ำเอาไว้

เขาคือพยัคฆ์ขาวเกิงจิน มีสัญชาตญาณต่อการฆ่าฟันและวิกฤติตามธรรมชาติ