0121

⬢⬢⬢

ตอนที่ 121 กระซิบกัดใบหูผูกพันชั่วชีวิต ปลายหางเรียวนุ่มคลอเคลียนิ้วมือ (บทเพิ่มพิเศษบทที่หนึ่ง)

สายน้ำแห่งบึงเมฆฝันเย็นเยียบอยู่เสมอ

ม่านหมอกม้วนตัวลอยวนเหนือผิวน้ำ คล้ายดั่งความกลัดกลุ้มอาวรณ์ที่มิอาจคลี่คลาย

ซูเสี่ยวจิ่วเปลือยเท้าเหยียบลงบนหินมนที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ นิ้วเท้างอเกร็งเข้าหากันเล็กน้อย เล็บทรงกลมมนเปล่งประกายสีชมพูระเรื่อ

ไป๋อินยืนอยู่ห่างจากริมฝั่งสามก้าว แผ่นหลังเหยียดตรงแน่ว มือยังคงถือโคมกระต่ายที่ยังมิได้มอบให้ สายตาจับจ้องซูเสี่ยวจิ่วไว้แน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง ดุจดั่งคันศรที่น้าวสายจนสุด

ขอเพียงซูเสี่ยวจิ่วมีความผิดปกติแม้เพียงเสี้ยวเดียว คันศรนี้ก็จะพุ่งทะยานออกไปทันที

ซูเสี่ยวจิ่วหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์

นางล่วงรู้ใจเจ้าเสือตัวนี้ดียิ่งนัก

ไป๋อินในยามนี้ คล้ายดั่งเส้นเอ็นที่ถูกดึงรั้งจนถึงขีดสุด แม้นางจะเพียงแค่ไอออกมาคำเดียว ก็สะเทือนให้หัวใจที่แหลกเหลวเป็นรูพรุนดวงนั้นสั่นสะท้านขึ้นมาถึงสามครา