0120

⬢⬢⬢

ตอนที่ 120 เจ้ามิได้เกรี้ยวกราด เจ้าทั้งอ่อนนุ่มทั้งอบอุ่น

พิรุณหน้าปากถ้ำหยุดลงแล้ว

แสงอรุณสาดส่องลอดผ่านรอยแยกของหินงอกหินย้อยเข้ามา ทอดประกายแสงด่างพร้อยเป็นหย่อม ๆ ลงบนพื้นดินอันชื้นแฉะ

ยามที่ซูเสี่ยวจิ่วตื่นขึ้นมา รู้สึกว่าบริเวณลำคอหนักอึ้งอยู่บ้าง

นางลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือม่านตาสัตว์ทรงรีคู่หนึ่งซึ่งเปี่ยมไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ

ไป๋อินยังคงรักษากิริยาท่าทางเมื่อคืนเอาไว้ เขาคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ริมเตียงหิน สองแขนโอบล้อมนางไว้อย่างหลวม ๆ ร่างกายแข็งทื่อราวกับรูปสลักหินที่ผ่านการกรำลมกรำฝนมานับพันปี

ใต้ตาของเขาหมองคล้ำเป็นวงดำ ชัดเจนว่าตลอดทั้งคืนนี้มิได้ปิดเปลือกตาลงเลยแม้แต่แวบเดียว

เมื่อเห็นนางตื่นแล้ว ดวงตาที่เดิมทีไร้ประกายชีวิตคู่นั้นก็ไหววูบขึ้น รวมประกายแสงสว่างขึ้นมาจุดหนึ่ง

“ตื่นแล้วหรือ”