0119

⬢⬢⬢

ตอนที่ 119 จิ้งจอกงามบ้านใดนั่งตักพยัคฆ์ หารู้ไม่ใจอสูรรุ่มร้อนดั่งเพลิงผลาญ

ลมราตรีม้วนพัดไอชื้น กดทับดงอ้อแห่งบึงเมฆฝันจนไม่อาจยืดลำต้นขึ้นตรง

เงาสีขาวสายหนึ่งฉีกม่านราตรีออก นำพากลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นและความหนาวเหน็บ พุ่งทะลวงเข้าสู่ถ้ำหินงอกหินย้อยอันเร้นลับแห่งนั้นโดยตรง

ยามที่ไป๋อินร่อนลงสู่พื้นมิอาจรั้งพลังไว้ได้ ศิลาใต้ฝ่าเท้าจึงแตกร้าวเป็นรอยแยกละเอียดหลายสาย

ทว่าเขากลับมิอาจสนใจสิ่งเหล่านี้ แขนทั้งสองข้างกอดรัดร่างที่ถูกเสื้อคลุมห่อหุ้มไว้อย่างแน่นหนาในอ้อมอก แรงมหาศาลแทบจะบดขยี้ร่างนั้นให้หลอมรวมเข้าไปในกระดูกและโลหิตของตน

ซูเสี่ยวจิ่วถูกรัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

ตลอดทางที่ควบทะยานกลับมาจากเมืองอสูรสวรรค์ เจ้าเสือโง่ตัวนี้ราวกับคุ้มคลั่ง มิเพียงไม่ให้นางแตะเท้าลงพื้น แม้แต่ศีรษะก็ยังไม่ยอมให้นางโผล่ออกมาสูดอากาศ

ท่าทางเช่นนั้น ราวกับเบื้องหลังมีทัพม้านับหมื่นไล่ล่า ช้าไปเพียงก้าวเดียวนางก็จักถูกผู้อื่นแย่งชิงไป

“ปล่อยมือ”