0099

⬢⬢⬢

ตอนที่ 99 หูจิ้งจอกแตะต้องมิได้รึ? ลูกอกตัญญูกลับรั้นจะขอลอง

ยามเช้าตรู่ของที่พำนักตัดรักมักจะมาเยือนช้าเสมอ

ลมพายุหิมะนอกหน้าต่างบดบังแสงสว่างบนฟ้าไปกว่าครึ่ง ภายในห้องสลัวราง มีเพียงสะเก็ดไฟในอ่างถ่านที่ปะทุเสียงดังเปรี๊ยะเป็นครั้งคราว

ยามที่เฉินเสวียนตื่นขึ้น ที่ว่างข้างกายยังคงอบอุ่น

เขาพลิกตะแคงกาย ใช้มือข้างหนึ่งยันศีรษะไว้ อาศัยแสงสว่างอันริบหรี่นั้นจับจ้องมองคนที่อยู่ข้างหมอน

ท่าทางการนอนของซูฉางอันไม่น่าดูเอาเสียเลย

ทั่วทั้งร่างขดเป็นก้อนกลม ครึ่งหน้าฝังอยู่ใต้ผ้าห่ม มือข้างที่โผล่ออกมาด้านนอกยังคงกำมุมผ้าห่มไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดมาแย่งชิงไออุ่นของนางไป

เรือนผมยาวสีเงินแผ่สยายเต็มหมอน มีไม่กี่เส้นที่ดื้อรั้นพาดอยู่บนปลายจมูก สั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ

เฉินเสวียนยื่นมือออกไป ปลายนิ้วม้วนเส้นผมปอยนั้นสองรอบ