0093

⬢⬢⬢

ตอนที่ 93 โลหิตจักรพรรดิย้อมทุ่งร้าง กระบี่นี้ถามเป็นตาย

สายลมม้วนพัดกรวดทรายบนพื้น ซัดสาดลงบนใบหน้าผู้คนจนเจ็บแปลบ

กระบี่หักในมือของเฉินเสวียนไร้ซึ่งประกายแสงใด ๆ สนิมเขรอะจับหนา แลดูราวกับเศษเหล็กผุพัง

เฉินเทียนโย่วยืนอยู่ข้างรถศึกอันหรูหรา มุมปากประดับรอยยิ้ม แววตาเปี่ยมด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งกวัดแกว่งเขี้ยวเล็บใส่พญามังกร

เขาถึงกับมิได้ตั้งท่าป้องกันแม้แต่น้อย เพียงยกมือขวาขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ฝ่ามือทอแสงสีทองจาง ๆ ชั้นหนึ่ง

นั่นคือปราณคุ้มกายเฉพาะตัวของสายเลือดตระกูลจักรพรรดิ

“พี่ใหญ่ กระบี่ของเจ้านี้ แม้แต่จะใช้เชือดไก่ยังลำบากกระมัง”

น้ำเสียงของเฉินเทียนโย่วเฉื่อยชา แฝงไว้ด้วยความไม่ยี่หระ

เฉินเสวียนมิได้เอ่ยคำใด