0094

⬢⬢⬢

ตอนที่ 94 มีเพียงเจ้าที่จะต้องการข้า

สายลมแห่งซากเทพตกมักพัดพากลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่เสมอ

ยิ่งย่างกรายลึกเข้าไป หมอกดำยิ่งทวีความหนาทึบ เส้นทางใต้ฝ่าเท้ายิ่งยากลำบากขึ้นทุกที

สี่ทิศเงียบสงัดจนน่าสะพรึง มีเพียงเสียงกรอบแกรบยามเฉินเสวียนเหยียบย่ำเศษกระดูกผุพังแหลกละเอียด

เขาก้าวเดินอย่างมั่นคง ซูฉางอันบนแผ่นหลังแทบไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเลยแม้แต่น้อย

ทว่าซูฉางอันรู้ดี เจ้าหนุ่มผู้นี้จิตใจปั่นป่วนเสียแล้ว

นับแต่พบพานเฉินเทียนโย่วเมื่อครู่ กล้ามเนื้อทั่วร่างของเฉินเสวียนก็เกร็งแน่นมาโดยตลอด แข็งทื่อประดุจก้อนหิน

กลิ่นอายชั่วร้ายที่สะกดข่มไว้ลึกถึงกระดูก แม้ถูกเขากดข่มเอาไว้อย่างฝืนใจ หากแต่ยังคงพุ่งพล่านซัดส่ายในเส้นชีพจร

ซูฉางอันถอนหายใจยาว วางคางเกยบนไหล่ของเฉินเสวียน พลางยื่นมือไปดึงแก้มของเขา