0083

⬢⬢⬢

ตอนที่ 83 ผู้เปี่ยมด้วยรัก ย่อมเป็นคนรุ่นเรา

ประตูหอปิดสนิท ปิดกั้นลมและหิมะทั่วฟ้าพร้อมด้วยเสียงกรนของตาเฒ่าตาบอดไว้ภายนอกประตู

ภายในหอไม่ได้จุดตะเกียง ทว่ากลับสว่างไสวยิ่งนัก

บนผนังทั้งสี่ด้านฝังหินหิ่งห้อยไว้แน่นขนัด แสงนวลตาสาดส่องจนชั้นไม้มะค่าแต้เหล่านั้นทอประกายอบอุ่นละมุนละไม

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของหมึก ผสมปนเปกับกลิ่นอับอันเป็นเอกลักษณ์ของกระดาษเก่าคร่ำคร่า สูดดมแล้วชวนให้จิตใจสงบลงได้

บรรพชนเดินนำอยู่เบื้องหน้า ก้าวย่างไม่กว้างและไม่เร็วนัก ไพล่มือไว้ด้านหลัง ราวกับคหบดีผู้มั่งคั่งที่กินอิ่มแล้วกำลังเดินทอดน่องอยู่ในสวนหลังเรือนตนเอง

เฉินเสวียนจูงซูฉางอันตามหลังมา แรงมือค่อนข้างหนัก บีบจนกระดูกนิ้วของซูฉางอันเจ็บแปลบ

“ผ่อนแรงหน่อย” ซูฉางอันพึมพำเสียงแผ่ว ใช้นิ้วสะกิดกลางฝ่ามือของเขา “มือจะหักอยู่แล้ว”

เฉินเสวียนมิได้ผ่อนแรง กลับยิ่งกุมแน่นกว่าเดิม ทั้งยังขยับกายกำบังเบื้องหน้านางไว้โดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ