0061

⬢⬢⬢

ตอนที่ 61 ไท่ซ่างว่างฉิง ผู้ใดให้เจ้าลืมรักกัน!

สายลมแห่งแดนเหนือมิเคยหยุดพัดโหม กรีดเฉือนใบหน้าประหนึ่งคมมีดคมดาบ

เฉินเสวียนย่ำเท้าลงบนหลุมหิมะลึกบ้างตื้นบ้างอย่างทุลักทุเล

เขาเดินเชื่องช้ายิ่งนัก ทว่าทุกย่างก้าวล้วนเหยียบย่ำอย่างมั่นคงหนักแน่น

ก้อนขนสีขาวฟูฟ่องบนศีรษะมิได้อยู่อย่างสงบ มันโยกคลอนขึ้นลงตามจังหวะก้าวเดินของเขา นานทีปีหนยังส่งเสียงครางฮืออย่างไม่พอใจออกมาสองครา

“ทรงตัวให้นิ่งหน่อยสิ!”

น้ำเสียงของซูฉางอันดังแว่วลงมาจากบนกระหม่อม เป็นเสียงอู้อี้ฟังดูราวกับยังมิสร่างตื่น “สะเทือนจนแม่นี่แทบจะสำรอกอาหารของเมื่อวานออกมาแล้ว”

เฉินเสวียนยื่นมือไปประคองบนศีรษะ กดเจ้าก้อนขนนั้นลงมาเบา ๆ แล้วยัดเข้าไปในคอเสื้อ

ตรงนั้นอบอุ่น ทั้งยังไร้ลมหนาว