0048

⬢⬢⬢

ตอนที่ 48 หากอสูรมีรักก็คือมนุษย์ หากมนุษย์ไร้ใจยังด้อยกว่าอสูร

หอเด็ดดารานั้นสูงตระหง่านยิ่งนัก

สูงเสียจนคล้ายว่าเพียงยื่นมือออกไป ก็สัมผัสได้ถึงดวงจันทราอันเย็นเยียบเหนือศีรษะ

สายลมบนยอดหอพัดกระโชกแรง พัดพาอาภรณ์สีชาดของซูชิงให้สะบัดพลิ้วส่งเสียงสะท้าน ราวกับนางพร้อมจะเหินลมจากไป

ในมือนางคีบกระเรียนกระดาษตัวนั้นไว้ พลางลูบคลำเล่นอย่างหงุดหงิดใจ ใต้ฝ่าเท้าคือรองเท้าปักลวดลายไร้ราคีแปดเปื้อน กำลังเตะราวระเบียงเบา ๆ เป็นจังหวะตามอารมณ์

“มาแล้วรึ”

สุรเสียงหนึ่งดังแว่วมาจากเงามืด สดับไม่ออกถึงความยินดีหรือโทสะ ทว่ากลับแฝงเร้นความเหนื่อยล้าอันยากจะพรรณนา

ซูชิงหันกลับไปมอง

แลเห็นเก้าอี้ไท่ซือที่ยามปกติมีเพียงแมวดำหมอบครอง บัดนี้กลับมีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่