0049

⬢⬢⬢

ตอนที่ 49 ขอเพียงไม่พรากจาก หลอกลวงอย่างไรก็ยอม

สายลมราตรีแห่งนครเทพพัดปะทะใบหน้า จนรู้สึกเจ็บแปลบอยู่บ้าง

ซูชิงยืนอยู่บนหลังคาของหอเซียนเมา ทอดสายตามองเรือวิญญาณสีดำทมิฬลำมหึมาที่ลอยลำอยู่ไกลตา

กายเนื้อนี้ของนางเป็นเพียงร่างอวตาร ต่อให้ถูกทำลายลง ก็เป็นเพียงการสูญเสียพลังวิญญาณเทพไปบ้างเท่านั้น

ทว่ากู้เซียงนั้นไม่เหมือนกัน

เจ้าคนทึ่มนั่นเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา ชีวิตมีเพียงหนึ่งเดียว หากสูญสิ้นไปแล้วย่อมมิอาจหวนคืนมาได้อีก

ซูชิงลูบคลำแผ่นหยกในแขนเสื้อเบา ๆ สิ่งนั้นคือแกนค่ายกลพิทักษ์แคว้นที่ราชครูมอบให้นาง

นางรู้แจ้งแก่ใจดีว่า ลำพังเพียงค่ายกลนี้ ย่อมมิอาจต้านทานเสวียนอินเจินเหรินได้

ผู้บำเพ็ญระดับต้งเสวียนระยะสูงสุด ในยุคเสื่อมถอยแห่งปราณวิญญาณเช่นนี้ ย่อมเป็นผู้ครอบครองอำนาจอันแท้จริง