0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 พญายมมีชีวิตเหยียบเวหา อ้าปากหมายกลืนกินหัวใจมนุษย์

วันรุ่งขึ้น

ท้องฟ้าแห่งนครเทพ ถล่มทลายลงมาแล้ว

มิใช่คำเปรียบเปรย หากแต่ถล่มลงมาจริง ๆ

เดิมทีแสงตะวันยังคงแผดเผาร้อนแรง แดดส่องจนเจ้าสุนัขสีเหลืองตัวแก่ข้างถนนต้องแลบลิ้นหอบแฮ่ก

ทันใดนั้น เงาทมิฬผืนมหึมาก็ทอดตัวแผ่คลุมลงมา

อู่ต้าหลางคนขายขนมเปี๊ยะเพิ่งจะแปะขนมเปี๊ยะงาชุดหนึ่งเข้าไปในเตา เงยหน้าขึ้นมอง คีมคีบถ่านในมือก็พลันร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง ตกใส่หลังเท้ายังลืมสิ้นกระทั่งความเจ็บปวด

แลเห็นเพียงเวหาเหนือวังหลวง ถูกเรือลำยักษ์สีดำสนิทบดบังจนเต็มท้องฟ้า

เรือลำนั้นใหญ่โตจนน่าเหลือเชื่อ ท้องเรือกดทับชั้นเมฆ บนผืนใบเรือสีดำปักตัวอักษร “ลืม” สีขาวซีด สะบัดชายพัดไหวท่ามกลางสายลมดังพรึ่บพั่บ