0036

⬢⬢⬢

ตอนที่ 36 ข้าไม่กินเนื้อวัว แต่ข้าเชี่ยวชาญการปราบพวกไม่ยอมคน

ภายในห้องโถงเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงกลืนน้ำลายของกู้เซียง

มีดสั้นเหล็กกล้าชั้นดีเล่มนั้นแตกกระจายเกลื่อนพื้น และสิ่งที่แหลกสลายไปพร้อมกัน ก็คือความกล้าหาญของพวกชายฉกรรจ์เหล่านั้น

ชายฉกรรจ์หัวหน้ากลุ่มน่องสั่นพั่บ ๆ จ้องมองนิ้วมือขาวผุดผ่องของซูชิง ราวกับเห็นพู่กันกระชากวิญญาณของพญายมราช

ซูชิงกัดน่องไก่คำหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอู้อี้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ “ยังจะซื้อชีวิตอีกหรือไม่”

“มะ... ไม่กล้าแล้ว...” ชายฉกรรจ์คุกเข่าลงเสียงดังตุบ โขกศีรษะรัวเร็วดุจตำกระเทียม “ผู้น้อยมีตามหาหามีแววไม่ ผู้น้อยสมควรตาย!”

ซูชิงโยนกระดูกลงบนโต๊ะ เช็ดคราบน้ำมันบนมือ “ไสหัวไป”

ชายฉกรรจ์หลายคนราวกับได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ พากันคลานกระเซอะกระเซิงพุ่งออกไปด้านนอก นึกแค้นใจที่พ่อแม่มิได้ให้ขางอกมาเพิ่มอีกสองขา

กู้เซียงถอนหายใจยาว ทรุดตัวพิงเก้าอี้ “ตกใจแทบตาย ซู... พี่หญิงใหญ่ซู ยังดีที่ท่านเก่งกาจ”