0035

⬢⬢⬢

ตอนที่ 35 ขาวปานนี้เจ้าไม่รักชีวิตแล้วหรือ

หลี่อวี้พาองค์หญิงห้าผู้ก้าวหนึ่งก้าวเหลียวหลังสามคราผู้นั้นจากไปแล้ว

ก่อนไป องค์ชายสามแห่งต้าโจวผู้นี้ได้ตบตั๋วเงินที่มีมูลค่ามากพอจะซื้อครึ่งตำบลชิงหนิวลงบนโต๊ะคิดเงิน ทำเอาตาของหลงจู๊พร่าพรายไปหมด

เขากำชับหลงจู๊เป็นพิเศษว่า ให้จัดเรือนพักที่เงียบสงบและกว้างขวางที่สุดของชั้นฟ้าออกมา ปรนนิบัติแขกผู้สูงศักดิ์ทั้งสองท่านนี้เป็นอย่างดี

หลี่ชิงเกอถูกพี่ชายดึงแขนเสื้อลากออกไป ทว่าดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างของซูชิงไม่วางตา ปากก็พร่ำเพ้อคำไร้สาระจำพวก “คุณชายซูช่างมีปรีชาญาณเลิศล้ำใต้หล้า” “วันหน้าจะต้องไปเยี่ยมเยียนขอคำชี้แนะถึงเรือนให้จงได้”

จนกระทั่งขึ้นรถม้า ม่านหน้าต่างยังคงถูกแง้มเปิดออกเป็นร่อง เผยให้เห็นดวงตาข้างหนึ่งที่แฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ซูชิงโบกพัดจีบผุพังเล่มนั้นพลางโบกมืออำลาด้วยรอยยิ้มตาหยี จนกระทั่งรถม้าเลี้ยวพ้นหัวมุมถนนลับสายตาไป จึงค่อยดึงสายตากลับมา แล้วเหน็บพัดจีบคืนไว้ที่เอวตามความเคยชิน

“ไปกันเถิด ยอดบัณฑิตกู้” ซูชิงบิดขี้เกียจ ท่วงท่าบัณฑิตที่เคยเหยียดตรงดั่งต้นสนพลันทรุดฮวบลงในพริบตา เผยให้เห็นความเกียจคร้านระคนอ่อนช้อยอย่างบอกไม่ถูก “มีคนจ่ายเงินให้แล้ว พวกเราก็ไปเสพสุขกับรสชาติของแดนละลายทรัพย์อันดับหนึ่งแห่งนครเทพนี้เสียหน่อย”

กู้เซียงซุกป้ายประจำกายหกประตูที่ร้อนลวกมือไว้ในอก ในหัวเต็มไปด้วยภาพมือปราบท่าทางชั่วร้ายผู้นั้นและราชครูลึกลับในคำพูดของหลี่อวี้