0037

⬢⬢⬢

ตอนที่ 37 หัวใจเจ้าทั้งแข็งทั้งเปรี้ยว แม้แต่สุนัขยังไม่กิน

จวนกั๋วซือมิเหมือนจวนขุนนาง ทว่ากลับแลดูคล้ายสุสานเสียมากกว่า

ครั้นก้าวพ้นประตูใหญ่เข้าไป แม้แต่คนเป็นที่เฝ้าประตูก็หามีไม่ มีเพียงหุ่นกระดาษเด็กชายหญิงยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ลมพัดคราหนึ่ง ร่างกระดาษก็ส่งเสียงดังพึ่บพั่บ ชาดสีแดงสองแต้มบนใบหน้าชวนให้ขนลุกขนชันในยามราตรี

ซูชิงขมวดคิ้วตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา กลิ่นอายของที่นี่สะอาดสะอ้านจนเกินไป สะอาดเสียจนไม่มีแม้แต่แมลงสักตัว กลับแฝงเร้นไว้ด้วยความเงียบสงัดดุจป่าช้า

“แม่นางซูโปรดรอก่อน”

ครั้นเดินมาถึงหน้าศาลาริมน้ำแห่งหนึ่ง หุ่นกระดาษที่นำทางพลันหันขวับกลับมา ปากขยับอ้าหุบ ส่งเสียงแหบพร่าคล้ายของเสียดสีกัน “ท่านราชครูจะพบคุณชายกู้เพียงลำพัง”

ซูชิงเลิกคิ้ว พัดจีบในมือหมุนไปหนึ่งรอบ “อย่างไร กลัวข้าแอบฟังหรือ”

หุ่นกระดาษมิได้เอ่ยคำใด เพียงแต่ขวางแน่นิ่งอยู่กลางทางเดิน

กู้เซียงรู้สึกใจคอไม่ดี จึงดึงแขนเสื้อของซูชิงเบา ๆ “แม่... แม่นางซู หรือว่าท่านรออยู่ข้างนอกก่อน ข้าไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับมา”