0028

⬢⬢⬢

ตอนที่ 28 บังเอิญพบบัณฑิต “ป่า” ร่วมทางสามคนย่อมมีก้างขวางคอ

ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศประจิม ทอดเงาร่างของคนทั้งสองให้ยืดยาวออกไป

กู้เซียงแบกกล่องตำรา ก้าวย่างซวนเซอยู่บนถนนหลวง เขาก้มหน้าลง ยื่นมือขึ้นปาดใบหน้าเป็นพัก ๆ ขอบตาบวมเป่งราวกับผลท้อสุกงอมสองลูก

“พอได้แล้ว” ซูชิงเดินนำอยู่เบื้องหน้า พัดจีบในมือเคาะลงบนฝ่ามือตามจังหวะ ไม่อาจทนฟังเสียงสูดน้ำมูกจากด้านหลังได้อีกต่อไป “หากยังร้องไห้อีก ถนนเส้นนี้คงถูกเจ้าร้องจนถล่มลงมาเป็นแน่”

กู้เซียงสะอื้นเบา ๆ น้ำเสียงอู้อี้ “พี่ซู ชาวบ้านเหล่านั้น... ช่างน่าเวทนานัก”

“ตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว” ซูชิงหยุดฝีเท้า หมุนตัวกลับไปมองเขา “ต่อให้เจ้าร้องไห้เสียงดังเพียงใด พวกเขาก็ไม่ได้ยิน แทนที่จะเสียน้ำตาไปเปล่า ๆ มิสู้เก็บเรี่ยวแรงไว้ไปร้องทุกข์ที่นครเทพจะดีกว่า”

กู้เซียงชะงักไป สูดน้ำมูกอย่างแรง แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวก ๆ

“พี่ซูกล่าวสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว” เขายืดแผ่นหลังตรง แม้ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นโคลนนั้นจะยังดูน่าขันอยู่บ้าง ทว่าความหดหู่ท้อแท้กลับสลายไปม้าน้อย “ข้าไม่ร้องแล้ว ข้าจะรักษาชีวิตนี้ไว้ เพื่อมุ่งหน้าสู่นครเทพ!”

ซูชิงเบะปาก หันหลังกลับแล้วออกเดินต่อไป