0029

⬢⬢⬢

ตอนที่ 29 หล่อเหลาปานนี้ เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วรึ

ท้องฟ้ามืดสลัวลงในชั่วพริบตา มิใช่ความมืดมิดในยามที่เมฆดำบดบังตะวัน ทว่าคล้ายกับมีผู้ใดสาดแอ่งโลหิตโสโครกที่ล้างเครื่องในสุกรขึ้นไปบนฟากฟ้า

กลิ่นคาวเหม็นรุนแรงเข้มข้นโชยเข้าจมูก สำลักจนกระเพาะผู้คนปั่นป่วนแทบอาเจียน

ศาลาพักผ่อนพังทลายกลายเป็นซากปรักหักพังไปนานแล้ว ท่ามกลางเศษหินและกระเบื้องแตก กลุ่มโจรแห่งค่ายลมดำหลายสิบคนยังไม่ทันได้สติจากความผันแปรเมื่อครู่ ต่างพากันแหงนคอมองดูกลางเวหาด้วยสายตาเหม่อลอย

ณ ที่แห่งนั้น มีร่างหนึ่งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

สวมเสื้อคลุมยาวตัวใหญ่สีแดงเข้ม รูปร่างผอมกะหร่องประหนึ่งลำไผ่ หนังหน้าแนบสนิทติดกระดูก เบ้าตาลึกโบ๋ ในมือคลึงกะโหลกศีรษะขาวโพลนสองหัวอย่างไม่ใส่ใจ หมุนจนส่งเสียงดังกึกกัก

หัวหน้าใหญ่แห่งค่ายลมดำ เซี่ยทู่

“หัวหน้าใหญ่!”

เหล่าโจรบนพื้นเมื่อเห็นชัดตาว่าผู้ใดมา เบื้องแรกต่างตกตะลึง จากนั้นจึงปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง พากันคุกเข่าโขกศีรษะ หัวกระแทกพื้นส่งเสียงดังโป๊ก ๆ