0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 การเป็นคนสิ่งที่สำคัญที่สุดย่อมต้องพูดด้วยเหตุผลสิ!

สายลมสงบลงแล้ว

ทว่ากลิ่นคาวโลหิตชวนคลื่นเหียนในอากาศกลับยิ่งทวีความเข้มข้น เหนียวเหนอะหนะคล้ายจะอุดปากและจมูกของผู้คนให้หายใจไม่ออก

ซูชิงเดินอยู่เบื้องหน้า พื้นรองเท้าบดขยี้ลงบนผืนปฐพีไหม้เกรียม เกิดเสียงดังซ่า ๆ แผ่วเบา

กู้เซียงเดินตามอยู่ด้านหลัง ใบหน้าซีดเผือด สองขาคล้ายถูกหลอมด้วยตะกั่ว แต่ละย่างก้าวต้องออกแรงมหาศาล

ที่แห่งนี้เดิมทีควรจะเป็นหมู่บ้าน

บัดนี้กลับหลงเหลือเพียงซากปรักหักพัง

บ้านเรือนพังทลาย ระหว่างซากกำแพงแตกร้าวยังคงมีควันดำที่ยังไม่มอดดับลอยกรุ่น

กาทมิฬสองสามตัวเกาะอยู่บนกำแพงดินครึ่งท่อน กำลังก้มหน้าจิกกินสิ่งใดบางอย่าง ครั้นเห็นมีคนมาก็กระพือปีกโผบินขึ้นพลางส่งเสียงร้องแหบแห้งบาดหู