0026

⬢⬢⬢

ตอนที่ 26 ข้าก็เช่นกัน

แสงแดดแผดเผาอย่างร้ายกาจ นอกผืนป่าคือเนินหญ้ารกร้างทอดยาว

กู้เซียงย่ำเท้าลงบนผืนหญ้าอย่างทุลักทุเล ทุกย่างก้าวในรองเท้าล้วนส่งเสียงประหลาด “กุจิ” ดังขึ้นคราหนึ่ง นั่นคือเสียงโคลนตมผสมหยาดเหงื่อที่หมักหมมเข้าด้วยกัน

เสื้อคลุมตัวยาวที่เดิมทีพอดูภูมิฐาน บัดนี้มิอาจมองเห็นสีดั้งเดิม ชายเสื้อขาดวิ่นเป็นริ้วผ้า เต็มไปด้วยหนามพงกระจับและเมล็ดหญ้านิรนามเกาะติด เส้นผมยุ่งเหยิงราวกับรังไก่ที่เพิ่งถูกรื้อค้น บนใบหน้ายังมีรอยเขม่าดำป้ายเปรอะเปื้อนสะเปะสะปะอยู่หลายสาย

สภาพเช่นนี้ หากกล่าวว่าเป็นผู้อพยพลี้ภัยยังนับว่ายกย่องเกินไป แท้จริงแล้วแทบมิต่างอันใดกับผีพรายที่เพิ่งปีนป่ายขึ้นมาจากสุสานไร้ญาติ

เมื่อหันกลับมามองซูชิงที่เยื้องย่างเคียงข้างเขาเพียงครึ่งก้าว

เสื้อคลุมสีเขียวครามไร้ซึ่งรอยยับย่นแม้แต่น้อย พัดจีบในมือโบกสะบัดอย่างสุขสำราญใจเป็นที่สุด รองเท้าบูตลายเมฆใต้ฝ่าเท้ายิ่งสะอาดหมดจด อย่าว่าแต่โคลนตมเลย แม้แต่เศษละอองธุลีก็มิได้แปดเปื้อนสักกระผีก

ทั้งสองก้าวเดินเคียงขนาน ภาพลักษณ์ที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงแลดูประหนึ่งผู้คนที่มาจากคนละโลก

กู้เซียงหยุดฝีเท้า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ใช้แขนเสื้อปาดคราบเหงื่อไคลบนใบหน้า สายตาจับจ้องไปยังหัวรองเท้าของซูชิงตาไม่กะพริบ