0025

⬢⬢⬢

ตอนที่ 25 ฉลาดนักมักตกม้าตาย ทางสายนี้มีพิษ

แสงตะวันยามเช้าตรู่เพิ่งสาดส่องผ่านช่องว่างของต้นไทรโบราณลงมา ที่หน้าประตูโรงเตี๊ยมหงส์พำนักก็เปิดฉากการยื้อยุดฉุดกระชากขึ้นฉากหนึ่ง

ซูชิงถือพัดจีบโบกสะบัดอยู่ในมือ เสื้อคลุมยาวสีเขียวครามสะอาดหมดจดไร้ราคี กำลังเตรียมก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังเส้นทางหลวงอันกว้างขวางราบเรียบ

ทว่าแขนเสื้อกลับถูกคนดึงรั้งไว้แน่น

กู้เซียงแบกกล่องตำราอันหนักอึ้งใบนั้นไว้บนหลัง มืออีกข้างคว้าข้อมือเสื้อของซูชิง สีหน้าบนใบหน้านั้นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ราวกับกำลังวางแผนการระดับชาติอยู่ก็มิปาน

เขาออกแรงสุดชีวิตลากซูชิงไปยังทางทรุดโทรมสายข้าง ๆ ที่วัชพืชรกเรื้อแทบจะสูงถึงเอว

ซูชิงเลิกคิ้วขึ้น เท้าหยั่งรากแน่นิ่งไม่ไหวติง มองดูเขาพลางยิ้มประหนึ่งไม่ยิ้ม “ยอดผู้มีความรู้กู้ ทิ้งเส้นทางสายหลักอันราบรื่นไม่ยอมเดิน ไยต้องดั้นด้นลอดรูสุนัขด้วยเล่า เจ้ามีความชอบประหลาดอันใดกัน”

กู้เซียงร้อนใจจนกระทืบเท้า รีบลดเสียงลงต่ำ ประหนึ่งเกรงว่าสายลมจะได้ยินไป “พี่ซู ท่านเลอะเลือนแล้ว เส้นทางหลวงนั่นกว้างขวางก็จริง ทว่านั่นเป็นทางสำหรับให้คนตายเดิน”

ซูชิงเกิดความสนใจขึ้นมา จึงหุบพัดจีบลง กอดอกมองดูเขา “ข้าใคร่ขอฟังรายละเอียด”