0023

⬢⬢⬢

ตอนที่ 23 เถาแห้งต้นเฒ่ากากลางพลบ ปีศาจจิ้งจอกกับคนใจคด

ตะวันคล้อยต่ำทางทิศประจิม ขอบฟ้าระบายด้วยเมฆเพลิงแดงฉาน

สุดปลายทางสัญจรหลวง มีต้นไทรโบราณใหญ่โตเกินจินตนาการยืนต้นขวางอยู่กึ่งกลางถนน

ต้นไม้ต้นนี้เห็นทีจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว ลำต้นหนาใหญ่จนแม้คนหลายสิบคนจับมือโอบก็ยังมิรอบ รากอากาศห้อยย้อยลงมาราวกับหนวดเคราของชายชรา แน่นขนัดจนปิดกั้นเส้นทางไปกว่าครึ่ง

ที่ประหลาดพิกลที่สุดก็คือ ภายในเรือนยอดกลับฝังเรือนไม้สามชั้นเอาไว้หลังหนึ่ง

มิรู้ว่าเรือนไม้นี้ใช้วิธีใดสร้างขึ้นไป จึงได้กลมกลืนเติบโตไปพร้อมกับกิ่งก้าน ชายคายกโค้งงอน แขวนโคมแดงใหญ่ไว้สองสาย ยามลมพัดผ่าน โคมไฟแกว่งไกวไปมา แผ่กลิ่นอายประหลาดพิกลอย่างบอกไม่ถูก

บนป้ายมงคลสลักอักษรหวัดทรงพลังสี่คำว่า โรงเตี๊ยมหงส์พำนัก

“พุทโธ่แม่เจ้าโว้ย……”

กู้เซียงแหงนคอตั้งบ่า อ้าปากกว้างจนแทบยัดไข่ไก่เข้าไปได้ กล่องตำราเกือบจะเลื่อนหลุดจากแผ่นหลัง “นี่……นี่เป็นที่ให้คนพักอาศัยหรือ บนต้นไม้ยังสร้างเรือนได้ด้วยรึ”