0022

⬢⬢⬢

ตอนที่ 22 พี่กู้ท่านหน้าแดงเป็นกาน้ำชาทำไม บัณฑิตผู้นี้เบี่ยงเบนไปแล้วหรือ

ดวงตะวันแผดเผาอย่างร้ายกาจ อบอ้าวบนทางหลวงจนแทบมีควันลอยกรุ่น

จักจั่นบนต้นไม้ส่งเสียงร้องระงมอย่างเอาเป็นเอาตาย ฟังแล้วชวนให้จิตใจสับสนว้าวุ่น

กู้เซียงแบกกล่องตำราสูงครึ่งตัวใบนั้นไว้บนหลัง ยามก้าวเดินแต่ละก้าวล้วนทิ้งรอยเท้าเปียกชื้นไว้บนพื้น

หยาดเหงื่อไหลหยดติ๋ง ๆ ลงมาจากคางของเขา เสื้อบัณฑิตที่ซักจนซีดขาวตัวนั้นเปียกโชกไปนานแล้ว แนบสนิทไปกับลำตัวจนเผยให้เห็นโครงร่างผอมแห้งราวกับซี่โครง

เขาหอบหายใจหนักหน่วง ลิ้นแทบจะแลบออกมา รูปร่างไม่ต่างจากสุนัขแก่ขาดน้ำที่ถูกแดดแผดเผาอยู่ริมฝั่ง

เมื่อหันมามองซูชิงที่เดินอยู่ข้างหน้า กลับยังคงสวมชุดยาวสีเขียวมรกต ดูสดชื่นปลอดโปร่ง

พัดจีบในมือโบกสะบัดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว แม้แต่ปอยผมข้างขมับก็ไม่เสียทรง ไม่มีเค้าลางของการเร่งเดินทางแม้แต่น้อย ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังเรือนตนเองอย่างไรอย่างนั้น

“พี่กู้ ร่างกายของท่านนี่ใช้ไม่ได้เอาเสียเลยนะ”