0012

⬢⬢⬢

ตอนที่ 12 อบอุ่นในถ้ำเสือกลิ่นโอสถฟุ้ง ยามนี้ไร้เสียงชนะมีเสียง

พิรุณหยุดลงแล้ว ทว่าไอหมอกแห่งบึงเมฆฝันกลับยิ่งหนาทึบขึ้น

ทั้งสองมิได้รั้งอยู่ ณ แอ่งตื้นรับลมแห่งนั้นนาน คลำหาตามหน้าผาหินครึ่งชั่วยาม จนพบถ้ำหินงอกหินย้อยอันแห้งสนิทและมิดชิดแห่งหนึ่ง

ภายในถ้ำมืดมิด บนพื้นเต็มไปด้วยเศษหินและมูลค้างคาว

ไป๋อินวางซูเสี่ยวจิ่วลงบนหินเขียวแผ่นใหญ่ที่ราบเรียบ ตัวเขาเองก็หันหลังเริ่มสาละวนทำงานทันที

แขนขวาข้างนั้นของเขายังคงห้อยอยู่ตรงหน้าอก ทำได้เพียงอาศัยมือซ้ายทำงาน

เสือตัวนี้ช่างหัวดื้อดึงนัก

เขาใช้มือข้างเดียวคว้าเศษหินหนักหลายสิบจินเหล่านั้น โยนออกไปนอกถ้ำทีละก้อน ๆ

เมื่อเก็บกวาดหินเสร็จสิ้น ก็มิทราบว่าไปนำหญ้าตะไคร้แห้งกำใหญ่มาจากที่ใด ปูลงบนแท่นหินหลบลมส่วนลึกที่สุดของถ้ำ