ตอนที่ 269 ของขวัญมงคลสะเทือนฟ้าของเหล่าเจ้าตัวเล็ก

ตอนที่ 269 ของขวัญมงคลสะเทือนฟ้าของเหล่าเจ้าตัวเล็ก

เมื่อลงมาจากแท่นดูดาวและกลับถึงเรือนหลักที่อบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิ ความตื่นเต้นยินดีอันสุดขีดก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ สงบลง แปรเปลี่ยนเป็นกระแสธารอันอบอุ่นที่อ่อนโยนและยาวนานยิ่งกว่า อบอวลอยู่ในหัวใจของทุกคน

อวิ๋นทิงหลานเอนกายพิงตั่งนุ่ม มือซ้ายถูกเซียวเจวี๋ยกุมไว้แน่น “เนตรสมุทรลึก” ตรงนิ้วมือสะท้อนประกายที่แตกต่างจากยามค่ำคืน เป็นประกายที่นุ่มนวลอบอุ่นและสุขุมยิ่งขึ้นภายใต้แสงเทียนสว่างไสวภายในห้อง นางยกมือขึ้นมามองดูแวบหนึ่งอยู่เป็นระยะ รอยยิ้มที่ประดับตรงมุมปากไม่เคยจางหายไปเลย

เด็กทั้งสี่คนก็นั่งล้อมวงอยู่ด้านข้าง ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่ายังไม่ดึงสติกลับมาจากความตื่นตะลึงในภาพเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ตระการตาเมื่อครู่นี้ได้อย่างสมบูรณ์

“ท่านพ่อ เมื่อครู่ตอนที่ท่านคุกเข่าลงไป เสียงดังมากเลยขอรับ!” อวิ๋นเหิงเลียนแบบท่าทางคุกเข่าข้างเดียวของเซียวเจวี๋ย ก้นเล็ก ๆ เกือบจะลื่นไถลตกจากม้าเตี้ย ทำเอาทุกคนส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมาเป็นระลอก

เซียวเจวี๋ยไม่ทำหน้าตึงอย่างหาได้ยากยิ่ง ในแววตากลับแฝงรอยยิ้มตามใจพลางตบศีรษะของเขาเบา ๆ “ไม่มีธรรมเนียม”

อวิ๋นเคอนอนหมอบอยู่บนตักของอวิ๋นทิงหลาน กอดแขนของนางไว้ ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ๆ จ้องมองแหวนวงนั้น “ท่านแม่ แหวนวงนี้ดูดีจริง ๆ เจ้าค่ะ ดูดียิ่งกว่าหินแวววาวทั้งหมดของเคอเอ๋อร์เสียอีก!”