กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 268 ข้าเต็มใจ" และเสียงโห่ร้องยินดีทั้งเมือง
“ดี!”
“ข้าตกลง! เซียวเจวี๋ย ข้าตกลงจะแต่งให้เจ้าอีกครั้ง!”
เสียงตอบรับของอวิ๋นทิงหลานที่เจือเสียงขึ้นจมูกอย่างหนักทว่าก้องกังวานและหนักแน่นเป็นพิเศษ ทะลวงผ่านเสียงดังกึกก้องของดอกไม้ไฟ ตกกระทบเข้าสู่โสตประสาทของเซียวเจวี๋ยอย่างแจ่มชัด และดังเข้าสู่หูของเด็ก ๆ ทั้งสี่คนที่กลั้นหายใจตั้งสมาธิอยู่ด้านข้างเช่นกัน
“เย้!”
“ท่านแม่ตกลงแล้ว!”
บรรดาเด็ก ๆ ต่างโห่ร้องยินดีขึ้นมาในชั่วพริบตา อวิ๋นเหิงกระโดดตัวลอยขึ้นมาทันที กำปั้นน้อย ๆ เหวี่ยงไปมาอย่างแรง อวิ๋นเคอตบมือน้อย ๆ หัวเราะร่าจนตาหยี อวิ๋นเซิงพยักหน้าอย่างแรง หยาดน้ำตายังคงคลอเบ้า ทว่ารอยยิ้มกลับผลิบานแล้ว แม้แต่อวิ๋นจิ่งที่สุขุมที่สุดก็ยังลอบถอนหายใจยาว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างใหญ่ที่ผุดขึ้นมาจากใจจริง
ประกายความตึงเครียดระลอกสุดท้ายในดวงตาของเซียวเจวี๋ย ประหนึ่งหิมะน้ำแข็งต้องไอหยาง ละลายสลายไปในชั่วพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความปีติยินดีล้นพ้นจนแทบจะเอ่อล้นออกมา ประกายแสงแห่งความสุขนั้น ร้อนแรงและเจิดจ้า ยิ่งกว่าความงดงามตระการตาของดอกไม้ไฟทั้งมวลบนท้องนภากาศ
เขาประคับประคองอย่างระมัดระวัง ใช้นิ้วมือที่สั่นเทาน้อย ๆ ทว่าพยายามข่มให้นิ่งอย่างสุดกำลัง หยิบแหวนสีเร้นลับหนึ่งเดียวในใต้หล้าวงนั้นออกมาจากกล่องไม้จันทน์สีม่วง เขาปฏิบัติตนอย่างสำรวมยิ่ง ราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์หาใดเปรียบ ค่อย ๆ ประคองมือซ้ายที่อวิ๋นทิงหลานยื่นส่งมาขึ้นเบา ๆ