ตอนที่ 218 พืชสมุนไพรแรกผลิ สวนสะเทือนวังหลัง

ตอนที่ 218 พืชสมุนไพรแรกผลิ สวนสะเทือนวังหลัง

การได้เป็นเสียนจวิ้นอ๋อง การเปลี่ยนแปลงต่อชีวิตของอวิ๋นเซิงจะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก

เขายังคงพักอยู่ที่จวนจิ้งอ๋อง เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันยังคงจมดิ่งอยู่ในโลกแห่งการแพทย์ของเขา ทว่าทุกสองสามวัน เขาจำเป็นต้องสวมเสื้อผ้าเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยมีองครักษ์จวนอ๋องคุ้มกันเข้าวังไปถวายบังคม จากนั้น เขาก็สามารถมุดตัวเข้าไปในสำนักแพทย์หลวงหรือศาลาตำรา จนกระทั่งก่อนประตูตำหนักลงกลอนถึงค่อยจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ในช่วงแรก เหล่าแพทย์หลวงเฒ่าเคราขาวแห่งสำนักแพทย์หลวงหาได้ใส่ใจจวิ้นอ๋องน้อยที่หล่นลงมาจากฟ้านี้เท่าใดนัก เพียงคิดว่าฮ่องเต้ทรงโปรดปรานหลานชาย จึงพระราชทานพระเมตตาให้เขามาเที่ยวเล่นเท่านั้น อย่างไรเสีย เด็กแปดขวบกว่าผู้หนึ่ง จะเข้าใจหลักการแพทย์อันลึกซึ้งได้สักเท่าใดกัน

ยามที่อวิ๋นเซิงไปสำนักแพทย์หลวงเพียงลำพังเป็นครั้งแรก เมื่อเผชิญหน้ากับแพทย์หลวงผู้ทรงคุณวุฒิสูงส่งเต็มห้อง ประหม่าจนมือเท้าไม่รู้จะวางไว้ที่ใด สุ่มเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุงบิน “นักศึกษา… อวิ๋นเซิง คารวะท่านผู้ใหญ่ทุกท่าน”

แพทย์หลวงหลายท่านสบสายตากัน ตอบรับการคารวะอย่างเกรงใจแต่ห่างเหิน “เสียนจวิ้นอ๋ององค์ชายทรงพระเกษมสำราญ”

หัวหน้าหมอหลวงแซ่หวังท่านหนึ่ง อาวุโสที่สุด ลูบเคราพร้อมแฝงความหมายทดสอบอยู่หลายส่วน หยิบสมุนไพรที่ไม่ค่อยพบเห็นนักข้างมือขึ้นมาอย่างตามสบาย เอ่ยถามว่า “องค์ชายทรงทราบหรือไม่ว่าสิ่งนี้คือสิ่งใด มีประสิทธิผลอันใด”