ตอนที่ 170 กลับจวน ความอบอุ่นแห่งเรือนหลาน

ตอนที่ 170 กลับจวน ความอบอุ่นแห่งเรือนหลาน

รถม้าแล่นไปบนถนนอันเงียบสงบ ล้อบดผ่านถนนแผ่นหินสีน้ำเงิน ส่งเสียงกุกกักเป็นจังหวะสม่ำเสมอและราบเรียบ ภายในตู้รถ เด็ก ๆ หลับสนิทอย่างแสนหวาน อวิ๋นทิงหลานเองก็มีความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย

เซียวเจวี๋ยนั่งอยู่ตรงข้ามนาง สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างอันสงบนิ่งของนาง ความอึกทึกครึกโครมและคมดาบในงานเลี้ยงในวังคล้ายจะห่างไกลออกไปแล้ว นางในยามนี้เก็บงำประกายแสงทั้งหมดเอาไว้ เหลือเพียงความสงบเงียบที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ สายตาของเขาเหลือบมองกำไลหยกบนข้อมือเรียวเล็กของนางซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฮูหยินพิทักษ์แผ่นดินเหนือระดับหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว แล้วหวนคิดถึงการปกป้องอย่างหุนหันพลันแล่นของตนเองในงานเลี้ยงในวังเมื่อครู่ ในใจพลันมีความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา คล้ายว่าเขาจะ... เคยชินกับการนำนางเข้ามาอยู่ใต้ปีกของตนมากขึ้นเรื่อย ๆ และเคยชินกับการมีตัวตนอยู่ของนางมากขึ้นเรื่อย ๆ หรือแม้กระทั่ง... อิทธิพลของนาง

รถม้าหยุดลงอย่างมั่นคงที่หน้าประตูจวนจิ้งอ๋อง

เซียวเจวี๋ยลงจากรถเป็นคนแรก จากนั้นก็หันกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ ยื่นมือเข้าไปในตู้รถ