ตอนที่ 166 ปูนบำเหน็จพระชายา เกียรติยศเหนือระดับหนึ่ง

ตอนที่ 166 ปูนบำเหน็จพระชายา เกียรติยศเหนือระดับหนึ่ง

เสียงอึกทึกครึกโครมของงานเลี้ยงในวังคล้ายยังแว่วอยู่ข้างหู ทว่าเบื้องหน้าประตูจวนจิ้งอ๋องกลับเนืองแน่นไปด้วยขบวนรถม้าเสียแล้ว

การปูนบำเหน็จพระราชทาน ณ ท้องพระโรงเมื่อวานนี้ ประหนึ่งหินยักษ์ที่ทุ่มลงสู่ผืนน้ำอันสงบนิ่ง ปลุกระลอกคลื่นนับพันชั้นให้ซัดสาดไปทั่วแวดวงชนชั้นสูงในเมืองหลวง วันนี้ บรรดาขุนนางและภริยาขุนนางที่เดินทางมายังจวนจิ้งอ๋องเพื่อแสดงความยินดีและผูกไมตรีแทบจะเหยียบธรณีประตูพังทลาย

ทว่าอวิ๋นทิงหลานกลับใช้ข้ออ้างว่า “เหน็ดเหนื่อยติดต่อกันหลายวัน จำต้องพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายสักระยะ” จึงมิได้ออกมารับแขกกลุ่มใหญ่ เพียงให้พ่อบ้านรับบัตรขอเข้าพบและของกำนัลไว้ด้วยมารยาทอันดี พร้อมมอบของตอบแทนอย่างเหมาะสม ท่วงท่าที่มิหวั่นไหวต่อลาภยศสรรเสริญเช่นนี้ ยิ่งทำให้ผู้คนพากันนับถือนางมากขึ้นไปอีก

ทว่า ความสงบสุขเพียงชั่วครู่นี้กลับถูกทำลายลงในยามอรุณของวันถัดมา

เสียงระฆังกังวานก้องอันลึกล้ำและน่าเกรงขามดังแว่วมาจากทิศทางของพระราชวัง ดังขึ้นติดต่อกันถึงเก้าครั้งเต็ม ๆ!

“ระฆังดังเก้าครั้ง! มีราชโองการสำคัญยิ่งยวดกำลังจะประกาศ!” ผู้เฒ่าผู้มีประสบการณ์ในเมืองหลวงร้องอุทานขึ้น

ครั้นแล้ว ขบวนเกียรติยศแห่งราชสำนักที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีก็ประคองราชโองการสีเหลืองสว่าง ภายใต้การห้อมล้อมของเหล่าองครักษ์ เคลื่อนขบวนออกจากประตูตำหนักอย่างยิ่งใหญ่อลังการ และทิศทางนั้น ก็คือจวนจิ้งอ๋องอย่างชัดเจน!

“เร็วเข้า ดูนั่น! มุ่งหน้าไปจวนจิ้งอ๋อง!”