ตอนที่ 122 กองทัพใหญ่เคลื่อนพล หางแถวเล็กๆ ในเงามืด

ตอนที่ 122 กองทัพใหญ่เคลื่อนพล หางแถวเล็กๆ ในเงามืด

ท้องฟ้าเพิ่งสลัวราง ประตูทิศเหนือของเมืองหลวงพลันอึงอลด้วยเสียงผู้คนและม้าศึก ธวัชโบกสะบัดพะเยิบพยาบ

จิ้งอ๋องเซียวเจวี๋ยสวมเกราะเหล็กสีดำเร้นลับ นั่งตระหง่านอยู่บนหลังม้าศึกร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเย็นชา แววตาดุจเหยี่ยวอินทรีกวาดมองเหล่าทหารหาญที่เข้าแถวเรียบร้อย ใต้แสงตะวัน เกราะสะท้อนแสงเย็นเยียบ ปราณสังหารแผ่ซ่านในสายลมยามอรุณ

เขาไม่หันกลับไปมองทางทิศของจวนอ๋องแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว การยกทัพออกศึกคือหน้าที่ คือภารกิจ เรื่องราวเบื้องหลังย่อมละทิ้งไว้ชั่วคราวได้ทั้งสิ้น สิ้นเสียงคำสั่งของเขา แตรสัญญาณทุ้มต่ำกังวานแหวกผ่านท้องนภากว้าง กองทัพใหญ่ดุจมังกรยักษ์ที่ตื่นจากนิทรา ค่อย ๆ เริ่มเคลื่อนขบวน เกือกเหล็กย่ำลงบนพื้นดิน ส่งเสียงทึบหนักเป็นจังหวะ สะเทือนจนใจคนสั่นสะท้าน

ภาพอันยิ่งใหญ่โอฬารและขึงขังนี้ ถูกเงาร่าง “มอมแมม” ไม่กี่ร่างตรงหัวมุมถนนแต่ไกลมองเห็นจนหมดสิ้น

อวิ๋นทิงหลานพาลูกทั้งสี่คน ปะปนอยู่ในหมู่ราษฎรที่ตื่นแต่เช้าตรู่มามุงดูกองทัพใหญ่ยกทัพออกศึก พวกเขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าป่านหยาบ ใบหน้าทายาขี้ผึ้ง ดูแล้วไม่ต่างจากลูกหลานคนยากจนที่มายืนดูความคึกคักรอบข้างแม้แต่น้อย