บทที่ 331 สนทนาข้างสุสาน

บทที่ 331 สนทนาข้างสุสาน

หลุมศพอันโดดเดี่ยวเดียวดาย ฝังร่างผู้ตายโหง

เฉินเซิ่งนั่งอยู่หน้าหลุมศพ ใช้มีดบินเหล็กนิลสลักขีดสุดท้ายลงไป—สุสานซ่งรุ่ย

ด้านหลังของเขา มีผู้คนมากมายที่มาร่วมไว้อาลัยยืนอยู่

หว่านหว่าน ฝ่าไห่ เฉิงเผิง อวี๋เวย... ซือหม่าหวาซวี่

"ตาเฒ่า ที่นี่ขุนเขาสายน้ำงดงาม ศาลาริมทางโบราณ ทัศนียภาพงดงามยิ่งนัก เจ้าจงหลับให้สบายอยู่ที่นี่เถิด"

เฉินเซิ่งรินสุราขุ่นหนึ่งชาม วางไว้หน้าหลุมศพ

นี่คือสุราที่ชาวบ้านหมักไว้ช่วงสิ้นปี เป็นท่านป้าคนหนึ่งฝากให้เขานำมา

ชาวบ้านต่างอยากมากราบไหว้รำลึกถึงผู้ที่เคยออกหน้าพูดแทนพวกเขา ทว่าเฉินเซิ่งปฏิเสธไป

คนมากเกินไป เสียงดังอึกทึกเกินไป